Ramazan Tarı

 

Adını unutmanın bedeli

hicrandır bilirim.

Ama biliyorsun

senin adını unuttuğum zaman

unuturum kendi adımıda.

Söylemiş olmak için söylemiyorum

senden uzaklaşıpta yaklaştığım

hiç bir şey huzur vermiyor.

ne zor sana birşeyler yazmak

biliyormusun inan ki gibi muallak

kelieler kuramıyorum

sen biliyorsun

ve gerçek olana inanırsın.

Bilmeyen ve gerçeğe

hakkıyla inanamayan benim.

Bütün bunların içinde

yinede sana karşı bir özlemim var

yaşadığım hayata bakılırsa

bunun ne kadar anlamı var bilmiyorum

ve ben senin adını unuttuğum zaman

adımı unutuyorum can.

Bir sözünü işittim

hüzün benim dostumdur

buyurmuşsun.

Anladımki hicran,firak, ve hasret

acı vermiyr insana

en çok acı vereni

bütün bunların yanında hüzünden

yoksun kalmak.

Onun için senden dileğim oki

uzaklaşsam senden

benlik dağlarının

ardınada gitsem

arkama bakmadan koşsam bile

 senden uzaklara

durup bir soluk aldığım zaman

kalbimden o hüznü çıkarma.

 

 

 

 

 

Yaşanmış bir acının şiire dökülülen serzenişini sunuyorum.Şiir büyükbabam Zekeriya Tarı'nın Annesi Fadime Tarı'ya ait bir evladını veremden, diğerinide başka bir hastalıktan kaybetmiş.
Sonunda kendiside verem sebebiyle vefat etmiş
Allah mekanının cennet eylesin (Amin)

Yine akşam oldu
Kalbim elemle doldu
Bin ızdırap içinde
Gençliğim harap oldu

Hayattan beklediğim yahat ümidim soldu
Artık bana her yerde ızdırap yoldaş oldu
Herkez benden kaçıyor çünki ben veremliyim
Hayatta hiç nasibi olmayan bir dertliyim

Dünya'da yaşadım onyedi sene
Gülmedim ondan sonra bir kere
Çektiğim zahmetler boşuna yere
Yazık olsun bu zahmetlerime
Olur olmaz şeyler oldu bahane

Yüzümü kara ettiler alemde
Sorarım onlara mahşeryerinde
Evladım ölüyor göremiyorum
Sanki ben onun yabancısıyım

Evladım Toprakta çürüyor
Bu Ahvali düşünen kalbim
Motor olmuş, pat pat vuruyor
Mustafa abim vardı, adı, Mustafa
Oda etti bana çok cefa
Sanki ben ediyorum burada sefa